Rockchicks omringt met gitaargeweld schijnen weer als paddestoelen uit de grond te schieten. Gewapend op een paar stiletto’s en een arsenaal aan mannen in pakken schijnen anno 2010 te moeten zorgen voor de wederopstanding van de vuigere rockmuziek. Geen pyjama party’s a la grunge in de 90s, maar strak en hard. Sweethead met The Great Disruptors maakt deze toekomstvisie in ieder geval helemaal waar.
Als klein kind wist je altijd wel vol enthousiasme te vertellen aan de grote mensen wat je later wilde worden. Uiteindelijk zijn er maar weinig mensen waarvan dit toekomstbeeld al die jaren hetzelfde is gebleven. En nog minder mensen hebben van die dromen de werkelijkheid kunnen maken.
Als kind durfden wij nog te dromen in een zorgeloze wereld, op een later moment in je leven moet je in de realiteit onder ogen zien dat er ook externe factoren een grote invloed kunnen hebben op jouw toekomstperspectief. Je kan soms nog zo hard werken om dingen te realiseren, alsnog ligt de kans om te falen op te loer. Maar de meeste mensen die uiteindelijk de top hebben behaald, hebben onderweg veel moeilijkheden gekend. Vaak lukken dingen niet in 1 keer. Voor mij is het op dit moment de vraag hoever ik nog wil gaan om mijn doel te bereiken, aangezien ik geen genoegen neem met een tussenweg. Gelukkig zijn er wel meerdere wegen die naar Rome leiden, maar minder treinen die tijdens het winterse weer hun eindstation halen.
Het is grappig om te zien hoe mensen zich druk gaan maken over jouw gezondheid, wanneer ze zelfs deels verantwoordelijk zijn voor het verergeren van de situatie. Niet door het probleem erger te maken dan het is, maar vooral door er de hele tijd met hun neus bovenop te zitten. Ik mag aannemen dat ik nu wel op de leeftijd ben gekomen dat is zelf de meeste problemen kan oplossen. Indien er zich zaken voordoen waar ik niet zelf in staat ben om het zelf op te lossen, dan kan ik zelf de nodige hulp erbij roepen. Maar sommige mensen kan je dit niet op een vriendelijke manier duidelijk maken. Zij blijven ondanks je lengte en bouw zien als een fragiele persoonlijkheid, waarover men 24/7 moet waken.
Doordat juist die mensen mijn lichamelijke stress laten toenemen door zich voor de grootste tijd te begeven in mijn leefomgeving, lijk ik nauwelijks enige vorm van rust te kunnen krijgen. Terwijl het voor mijn gezondheidsklachten juist zo belangrijk is dat ik echt kan ontspannen zodat ik in de loop van tijd minder pijn heb. Daarom hoop ik dat ik in 2010 op een zekere moment mijn leven zo uit kan balanceren dat ik naar studeren ook nog is kan werken, en eindelijk op mijzelf kan wonen. Zodat ik weer optimaal kan functioneren want dat heb ik de afgelopen tijd niet kunnen waarmaken.
